Os tellados de Praga

Desde as fiestras do salón vense todos os tellados de Ámerica. Ó asomarse un chisquiño máis mesmo se aprecian as terrazas de Bélxica ou as árbores de Uruguay. Torcendo pola rúa de Francia, onde os mexicanos e os chineses estableceron os seus transitados asentamentos, chégase á parada de metro do Zagreb. Příští zastávka, Jana Mazaryka.

Todas as rúas que saen da Praza da Paz teñen nomes de países. Por iso Americká se convertiu no lugar máis axeitado, no corazón de Praga, para construír a nosa propia Centroeuropa. Italia, Francia, España e Alemaña escenificando unha particular versión de L’auberge Espagnole. Un estado plurilingüe no que as leis se diluían entre o fume do tabaco e as interminables cervexas checas, gasolina do noso traxecto a través dun ano cheo de sorpresas ó final de cada curva. Un estado que acolleu por veces a cidadáns de Nova York, de Irán, de Chile ou de Eslovenia, ademais dos innumerables transeúntes que gastaron o parquet nas noites de festa. E entre todos supoño que teceron unha rede de mil cores da que é difícil desprenderse.

Por iso en días coma este, no que Beirut soa de fondo e a chuvia esvara polas pedras de Compostela, recordo con aínda máis claridade como as Tears of Stalin descargaban a súa furia no metrónomo do Letná aqueles últimos días de xuño. As tormentas de verán puxeron o punto final a unha serie de vivencias condensadas que, coma as nubes, tamén teñen que seguir o seu rumbo polo ceo.

Andrea díxome un día que o tempo comigo se comporta dunha forma un tanto estraña. Imaxinoume coma unha equilibrista que camiña licuando reloxos nunha corda frouxa sobre a Quintana. Condensando os minutos sen dificultade para espremer de cada segundo un zume especial. O certo é que poucas veces fun quen de adaptarme ós metrónomos. O meu é un tempo que baila ad libitum (a súa ou a miña, todo hai que dicilo) e gosta de demorarse nas cadencias.  A de Praga foi un fine sen da capo. Mais tamén Mariella me dixo que o bo do Erasmus, o que o fai especial, é que sabemos que vai rematar. E por iso aproveitamos cada momento ó máximo.

E por iso, en días coma este, cada pinga de chuvia me trae un recordo daqueles días á beira do Moldava, nos que a trompeta de Staroměstská cantaba o discorrer das horas e nos acunaba no seu cálido berce de marca eslava. O checo non é unha lingua doce para cantar lembranzas. Pero inda me segue traendo un eco cargado con nomes de cafés e prazas, teatros e parques daquel tapiz inmenso que tecemos todos xuntos no corazón de Centroeuropa.