Maio das letras

Hoxe vai ser un bo día. Hoxe descubrín un poema de Pilar Pallarés que non coñecía. Para maior ledicia, musicado. E para aínda máis motivo de alegría, unha páxina que ofrece a recopilación de (case) toda a poesía galega musicada, dende a idade media até a actualidade. (http://sondepoetas.blogspot.com/)

Hoxe (re)descubrín que a unión de versos e corcheas é un dos mellores remedios para o estrés cando o cerebro se afunde na negrura.

Impre(ci)sión. Pilar Pallarés

sentada no café
mentres espero
e a espera é xa unha inércia sen contornos
que me leva a ningures
sentada aqui -- sen nada
mentres morre un home
falsamente
nunha horrível fita americana
sobre os anos cuarenta
e un soldado abraza unha enfermeira
cos labres incrivelmente ben pintados
en plena guerra
no teito do café rebulen catro moscas
soa fora unha canción tan triste
tras a xanela da pensión máis próxima
estudan pálidas rapazas
medran acensalis nas fendas
das pedras conventuais
e a señardade
é agora tan fosca -- tan espida a certeza
de ser todo un erro irremediável
de alguén
que non existe
(http://sondepoetas.blogspot.com/2007/10/imprecisin.html)