E encher os pulmóns de neve, e respirar fondo o monte enteiro en cada alancada, e a enerxía toda concentrada no seguinte paso, na seguinte rocha, no seguinte milímetro que leva ó cimo.
Ás veces fai falta perderse para atoparse e non pensar para poder pensar.
E a ledicia pode consistir tan só en asolagar os ollos de claridade, respirar en espiral, e deixar que o sorriso prenda nese rincón húmido que conecta peito e cabeza e estale de improviso nos beizos.
Déixao estar, non preciso de príncipes,
que son unha muller con porteiro automático,
con libros absorventes como o papel de cociña
do anuncio ese que odio.
Que son unha muller con fotocopias,
con teléfonos que nunca teño a man cando soan,
con chamadas perdidas múltiples
e con chaves tamé perdidas no fondo do mar
para que non as atopemos nunca.
(Berta Dávila, dentro)
E as chaves de tódalas miñas portas e preguntas... só as podo atopar eu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario