Escribo desde Zanzibar, esquina Americká.
Onte marchou do noso piso Pavel (Pasha para os amigos e Paul para os americanos), e desde aquela inda estou remoendo todas as historias que nos contou, propias da mellor película de ficción.
Pavel é unha mestura entre a herdanza soviética e o soño americano. Naceu en Moscova e ós oito anos mudouse coa familia ós benditos United States. Amoblou o piso familiar no barrio de Brooklyn (Nova Iork) coa súa lingua rusa apresuradamente aprendida e as contradicións de asentarse no "bloque inimigo". Mais Pavel deu en medrar conservando as dúas culturas. De Nova Iork di que odia as rúas cuadriculadas, milimetrica e impersonalmente numeradas.
O seu avó era un importante produtor de cine soviético. Cando morreu, a súa avoa casou outra vez cun héroe ruso da segunda guerra mundial. Como condecoración polos seus servizos, o Partido Comunista fíxolle o máis surrealista dos regalos: unha casa nunha aldea secreta no medio de Siberia, chamada "(...impronunciable) 47". Rodeada por muros e de localización descoñecida, só se podía acceder a ela por parentesco. E alí, agochada de toda civilización, a cidade mesma era un laboratorio de probas con Uranio. Por outra parte, súa nai é directora da sucursal en Nova Iork dunha das máis importantes aerolíneas Ucranianas. E grazas a iso, el ten billetes de avión gratis cando goste, único límite 5 veces ó ano. Pra completar o calidoscópico crebacabezas, el vende maría. Mais di ter un sexto sentido á hora de recoñecer a bondade e maldade da xente, e só vende ás primeiras por moral; "se fas unha cousa debes facela ben". Ten estado unha noite no cárcere ou involucrado nunha detención con 4 coches de policía, unha noite nun apartado barrio da cidade. Pero a súa intención é só facer feliz ´á xente e, iso si, nunca timar nin enganar.
O certo é que, ós seus 23 anos, penso que é a persoa con máis iniciativa e traxectoria vital que coñezo. Logo de rematar enxeñería acústica estivo un ano traballando no coñecido selo Universal, mais sen cobrar. Malia a boa relación cos compañeiros, decidiu buscar un soldo pra poder independizarse. Tres meses nun supermercado, outros tres en Vodafone. Despois de 3 días de entrenamento intensivo, fano responsable executivo da tenda. Controlaba todo menos as facturas, tiña visión, organización e iniciativa. E alí pasou seis meses, plenamente dedicado ó seu traballo e disfrutando cada vez máis iso de ser home de negocios. Mais de repente xurdiu algo que fixo tremer o seu chan. A súa moza, primeiro e único amor, morreu de cancro cerebral. E el xa non conseguiu ánimo pra ir todos os días traballar. Un inmenso tatuaxe (froito da bondade gratuíta dun tatuador brasileiro que coñeceu xogando ó fútbol) percorre o seu peito cunha imaxe da grandeza do universo e a volatilidade do home. A cara dela é o sol. Agora o único que Pasha quere facer é abrir unha tenda de zapatos. Despois de estar traballando tamén por un tempo nunha, teno todo claro. Montar o seu propio negocio. E se lle preguntas por que, despois de toda a súa formación e oportunidades respóndeche cun: -"Zapatos? nonsei, simplemente adoro os zapatos".
