FLASHBACK 1. Cor: branco

SECUENCIA 1º- INT/DÍA- "Viaxe en tranvía por unha mañá nevada"

Erguerse cedo. Demasiado cedo para ser Erasmus. Demasiado cedo mesmo sen ser Erasmus (Demasiado cedo, en todo caso). Intentar espabilarse coa sintonía da ducha e o secador. Baixar sete pisos andando porque, cousa rara, o ascensor non funciona. 

Saír á rúa e comprobar que está nevando “como si no hubiera mañana”. Pensar na pertinencia dun limpaparabrisas para as gafas, e na futura necesidade de volver lavar o pelo (outra vez). Observar con asombro que os abrigos checos son inmunes á neve, mentres que o meu non para de cubrirse cada vez máis de folerpas. E de novo o ritual de agardar ó tram.

Pensar que ós pasteleiros de aló arriba se lles foi a man co azucre, que xa abonda, que Praga parece unha desas tortas con conglomerado de azucre glasé e nata decorando ríxido a superficie. Praga é daquela a cidade sumerxida, oculta baixo a mesta capa do Inverno. (E digo oculta porque realmente a neve tapa toda a súa beleza, o color antigo dos edificios, a calidez dos parques, todo se torna cegadoramente branco).

Quedar coa mirada perdida mentres desfila ante min un sinfín de rúas igual de brancas, coa mesma xente cabizbaixa facendo o imposible por non dar un paso en falso (funambulistas de cidade). Algunhas rúas están cortadas por se algún dos carámbanos que penduran dos edificios se precipita na cabeza dalgún inocente viandante.

Saír do tranvía e decatarse do engañadora que é a metáfora, do pouco poéticos que son os charcos de barro e lama e neve marrón augaxada. O barro é a cara oculta da neve. Pero iso nunca sae nas postais navideñas. 
 

Por fin, alcanzar o destino. Chegar tarde á proxección da película, facer acopio de cafeína para alimentar as pálpebras, mergullarse no útero escuro da pantalla mentres, aló afóra, a cidade segue a encherse de luz.